Welkom terug in Namibië

Het verhaal van Ties en Joke

Ties en Joke Sikkema waren in 2018 en 2019 veldwerkers voor Christ’s Hope in Namibië. Ties was verantwoordelijk voor technisch onderhoud en trainingen voor jongeren en lokale medewerkers. Joke hield zich met name bezig met de communicatie tussen kinderen en kindsponsors.

👆 Afgelopen zomer (toen het in Namibië winter was) waren ze terug. Lees hieronder hoe ze hun bezoek hebben beleefd.

Een hecht team

“Het bezoek begon al positief. We troffen een heel hecht lokaal team aan. Daar werden we blij van. Het is vrijwel hetzelfde team als toen we daar vertrokken.

We zien dat het onderhoud waar we toen mee waren begonnen wordt voortgezet. Het gereedschap dat toen was aangeschaft, wordt nog altijd gebruikt.

Ik (Ties) heb daar weer samen met de lokale medewerkers geklust. Ik werd ook weer herinnerd aan de uitdagingen van toen. Degelijk materiaal is niet makkelijk te krijgen, maar het is wel hard nodig. Het klimaat is er zo hard. De temperatuurverschillen zijn er groot. Dat sloopt de materialen.”

Groenten voor de kinderen

“We hebben de moestuinen gezien. Toen we vijf jaar geleden uit Namibië vertrokken waren er ook al wel tuinen, maar de nieuwe ‘community gardens’ zijn veel verder ontwikkeld. Ze zijn bijvoorbeeld ommuurd. Hierdoor worden de gewassen niet opgegeten door de ezels en koeien in de omgeving.

De moestuinen zorgen voor eten, maar ze bieden nog zo veel meer. De kinderen leren hoe eten groeit. Dat je daarvoor aandacht moet geven. Dat zijn waardevolle lessen in het programma.

Er worden onder andere aubergines, courgettes, uien en tomaten verbouwd. Deze groenten worden verwerkt in de maaltijden voor de kinderen. Het is echt een verrijking. De maaltijden waren altijd goedkoop en simpel en bestonden uit rijst, bonen en maispap. Voedzaam, maar eenvoudig. Verse groenten zijn niet te betalen. Nu, met de gewassen uit de moestuinen, krijgen de kinderen completere maaltijden. En als er groenten overblijven, nemen de kinderen die mee naar huis. Ook na ouderbijeenkomsten worden groenten uitgedeeld om mee te nemen.

Het is voor de kinderen nog wel wat aanpassen. Ze zijn de groenten niet gewend.”

Armoede, maar ook hoop

“Wat ons opviel in Namibië was toch wel de armoede. De desolaatheid. Hutjes die uit elkaar vallen. Kinderen die er haveloos bijlopen.

Maar we hebben ook hoop gezien. Door het programma van Christ’s Hope, maar ook door programma’s van de overheid.

De lokale overheid biedt mensen nu bijvoorbeeld de gelegenheid om een eigen huisje te bouwen. Na drie jaar geld in te leggen, krijgen ze een stukje grond en bouwmaterialen. Daarmee kunnen ze dan een eigen huisje bouwen.

Veel is het niet. Twee tuinstoelen als meubilair en een paar emmers als voorraadkast. De keuken is een gasstelletje op een krukje. Elektriciteit komt van een klein zonnepaneeltje.

Heel sober, maar het is zoveel meer dan wat ze daarvoor hadden. Je kunt duidelijk zien hoe blij ze daarvan worden. Deze veranderingen, deze stappen naar zelfredzaamheid, geven hoop.”